Mieszko I i Rainulf Drengot; co łączy Piastów z Normanami? cz.1

2년 전

20181203_161124.jpg
Fot. Mieszko I, Wikimedia, CC

O panowaniu Mieszka I wiemy relatywnie mało, jednak wystarczająco dużo aby stwierdzić, że był on zręcznym politykiem i dowódcą wojskowym. O sile charakteru tego słowiańskiego władcy świadczą pragmatyczne sojusze, które zawierał, i które zrywał gdy uznał, że nie służą już one budowaniu spójnego organizmu politycznego. Na polu bitwy Mieszko I wykazał się też świetnym instynktem wojskowym, przy czym talent polityczny pomagał mu często uniknąć srogich konsekwencji po przegranych starciach siłowych. Mniej więcej w tym samym czasie (dokładnie 50 lat później), na południu Italii, podobnymi cechami odznaczał się przybyły z Normandii Rainful Drengot, który w ciągu 20 lat doprowadził do powstania pierwszego legalnego, normańskiego organizmu państwowego na południu Włoch - Księstwa Aversy. Mieszka I z Rainfulfem łączył nie tylko talent polityczny, ale nawet - zupełnie przypadkowo - niemalże identyczne decyzje, które pozwoliły obu zdobyć i umocnić władzę.

Najważniejszym politycznym wydarzeniem okresu Polski piastowskiej był oczywiście Chrzest Polski (966r). Mieszko I zawarł go z kilku oczywistych powodów; wstępując w poczet państw cywilizacji łacińskiej uniknął on zbrojnej chrystianizacji z rąk niemieckich margrabiów i uniezależnił się politycznie od niemieckiej zwierzchności kościelno-administracyjnej. Wydarzenie to poprzedzone zostało ślubem z czeską księżniczką Dobrawą, co miało kluczowe znaczenie zarówno dla Chrztu jak i działań zbrojnych na Pomorzu, gdzie celem Mieszka było podbicie terytoriów w ujściu Odry. Prowadziło to do konflikt z niemieckimi margrabiami, którzy uznawali Pomorze za swoją strefę wpływów, oraz z Czechami, którzy pozostawali w sojuszu ze Słowianami Połabskimi - Wieletami.

Ślub z chrześcijańską księżniczką z Czech (965r), a następnie Chrzest miał stanowić podstawy polsko-czeskiego sojuszu przeciwko pogańskim Słowianom z Pomorza. Faktem bowiem było, że przynależność do Christianitas miało naturalne tendencje do kierowania się jej członków przeciwko pogańskim państwom i plemionom. W 967r. wspólne siły Polski i Czech pokonały Wolinianów przy ujściu Odry, powiększając tym samym piastowskie wpływy na Pomorzu. Wzrost znaczenia państwa Mieszka I zaniepokoił niemieckich margrabiów. Przeciwko polskiemu księciowi samowolnie wystąpił Hodon, pobity w bitwie pod Cedynią w 972r. Zakończenie tego konfliktu nie jest nam dobrze znane. W 973r. Otton I wezwał do siebie Mieszka i Hodona, aby dokonać arbitralnego rozstrzygnięcia sporu. Przypuszcza się, że Piastowie nie byli zadowoleni z cesarskiej decyzji. Miało skutkować poparciem jakie razem z czeskim księciem Bolesławem II udzielił Mieszko I Henrykowi II Kłótnikowi - przeciwnikowi syna Ottona I i pretendentowi do cesarskiej godności po śmierci cesarza niemieckiego w 973r. Decyzją tą, Mieszko czynnie zaangażował się w spór dynastyczny za zachodnią granicą. Pewność siebie Mieszka I, oraz swoich możliwości musiała być znacząca, gdyż pomimo iż polsko-czeska opozycja upadła a koronę objął Otton II, to nowy cesarz ostatecznie zawarł porozumienie z Piastami (980r). Niestety nie mamy pewności co do szczegółów sporu między Mieszkiem a Ottonem II. Prawdopodobnie po niemieckiej wyprawie przeciwko Czechom, Otton II zaatakował także Polskę. Zważywszy, że Mieszko I utrzymał władzę a sam cesarz opuścił Niemcy w ramach ekspedycji wojskowej przeciwko Saracenom w Italii, to musiało dojść do polsko-niemieckiego porozumienia. Ma to o tyle sens, iż w 977r. zmarła czeska żona Mieszka I, co otworzyło polskiemu księciowi drogę do zawarcia nowego politycznego małżeństwa. Pomiędzy rokiem 978 a 980, Mieszko I poślubił córkę niemieckiego margrabiego Marchii Północnej - Odę Dytrykównę - co związało go politycznie z Niemcami i dawało wolną rękę na Połabiu, a także na będącym pod czeską kontrolą Śląsku i w Małopolsce. Możliwe więc, że ślub z Odą był przypieczętowaniem pokoju w konflikcie z niemieckimi Ludolfingami, dzięki czemu, Mieszko I mógł skupić się na wspomnianych terenach, a Otton II udać na południe Europy. Ślub ten miał więc nie mniejsze znaczenie od ślubu z Dobrawą, jednak z tą ironiczną różnicą, że teraz był on pośrednio wymierzony w czeskich Przemyślidów, a wcześniejszy z Dobrawą, zawarty został przeciwko Niemcom.

Klęska Ottona II na południu Italii spowodowała wystąpienia i bunt Słowian na Połabiu (983r), co zbiegło się ze śmiercią cesarza Ottona II. Podobnie jak 10 lat wcześniej, po śmierci Ottona I, Henryk II Kłótnik ponownie przystąpił do walki o władzę nad cesarstwem; poprzez regencję w imieniu małoletniego Ottona III i przy ponownym wsparciu Piastów i Przemyślidów. W 984r. Czesi zajęli Miśnię, jednak Mieszko I porzucił sojusz z Czechami i przeszedł na stronę niemieckich Ludolfingów. Powody były trzy: Henryk II Kłótnik zrezygnował z pretensji do tronu, co sprawiło, że antyniemiecki sojusz stracił podstawy polityczne; powstanie na Połabiu zaczęło zagrażać zarówno Ludolfingom i niemieckim margrabiom jak i Piastom; rosnący apetyt Mieszka I na Śląsk i Małopolskę. W 985r. wspólnie z niemieckimi siłami Mieszko I zdławił słowiańską rebelię, a rok później, kiedy “Otton król-chłopiec pustoszył Czechy” Mieszko I został przyjęty przez niemieckiego cesarza, po czym udali się, aby “razem ciągnąc spustoszyć (…) ogniem i wielkim wyludnieniem” słowiańską ziemię (Połabie albo Czech - nie do końca wiemy o które ziemie chodzi). Ostatecznie Mieszko I pogrzebał polsko-czeski sojusz, który 20 lat wcześniej uchronił go od niemieckiej inwazji i wpływów. Rezultatem tego było powiększenie piastowskiego organizmu politycznego o Pomorze oraz Śląsk i Małopolskę, które polski książe zajął ok. roku 990, a także, co do tej pory nie zostało wspomniane, Grody Czerwieńskie na wschodzie. Aż do śmierci cesarza w 992r. Mieszko I został wierny Ottonowi III, wyprawiając się z nim jeszcze przeciwko słowiańskim Stodoranom na terenach dzisiejszej Brandemburgii.

W ciągu 26 lat, od Chrztu Polski do swojej śmierci, z piastowskiego plemiennego księcia, Mieszko I stał się ważnym graczem politycznym w Europie Środkowej. Jako budowniczy zrębów polskiej państwowości nie obawiał się ingerować w wewnętrzne sprawy dynastyczne ościennego cesarstwa, zawierać antyniemieckie sojusze, a taże zrywać je, aby ze swoim wcześniejszym wrogiem brutalnie najeżdżać etnicznie tożsamych z nim wrogów, a nawet występować przeciwko swoim wcześniejszym strategicznym sojusznikom. Zręczną dyplomacją Mieszko I wkupił się wpierw w łaski chrześcijańskiej wspólnoty politycznej, a później nawiązał relacje dynastyczne z jednym z najpotężniejszych niemieckich margrabiów, oraz pośrednie relacje z samym cesarzem rzymskim (Sancti Imperator Romanus). Podobną historię i to w dość podobnym czasie możemy zaobserwować na południu Europy, na terenach kontrolowanych przez Konstantynopol, kiedy potomkowie Wikingów - Normanowie - z małej grupy bitnych rycerzy, stali się wielkimi posiadaczami ziemskimi, księciami, a od 1130r. za sprawą Rogera II Sycylijskiego, monarchami jednego z największych i najdłużej istniejących europejskich królestw. Wszystko zaczęło się w 1017r., ale o podobieństwie politycznych karier słowiańskiego Mieszka I do normańskiego Rainulfa w drugiej części artykułu.

@cezarys
Authors get paid when people like you upvote their post.
If you enjoyed what you read here, create your account today and start earning FREE STEEM!
STEEMKR.COM IS SPONSORED BY
ADVERTISEMENT
Sort Order:  trending

Twój post został podbity głosem @sp-group. Kurator @julietlucy.

·

Dzięki :)

·
·

Uważaj, bo ci zaraz zaproszenie dadzą do tajnej grupy XD

·
·
·

Już dostałem, ale ja jestem jak wolny elektron ;)